Rozdział 1

*** Następnego Dnia ***

~~ Harry ~~

Wstałem wcześniej niż zwykle. Postanowiłem, że ubiorę się i zjem śniadanie. Podszedłem do szafy, która stała obok mojego łóżka i wyciągnąłem z niej pierwsze lepsze ubrania. Wziąłem szybki, orzeźwiający prysznic i założyłem na siebie wcześniej przygotowane rzeczy. Zszedłem na dół do kuchni. Zauważyłem przy stole siedzące mamę i Gem. Uśmiechnąłem się do nich.

- Cześć Harry. Dziś wcześnie wstałeś. Wyspałeś się ?- spytała mnie mama.

- Jak nigdy. Mamo, co dziś na śniadanie ?- zapytałem.

- Zrobiłam grzanki i jajecznicę.- uśmiechnęła się, upijając łyk kawy.
 Też chcesz herbaty?- spytała Gemma.

- Chętnie. I dziękuję.- odpowiedziałem i usiadłem przy stole.

- O której dziś wrócisz ze szkoły Harry ?

- O 4 p. m. kończę zajęcia. Rozmawiałaś z panem Stevenem mamo? Załatwił mi korepetytora. Powiedział wczoraj, że jeżeli nie zaliczę materiału z poprzedniego semestru i tego obecnego nie przejdę do następnej klasy. - powiedziałem.

- Coś wspominał mi wczoraj. W piątek mam przyjść do niego,aby z nim porozmawiać na Twój temat. - odpowiedziała. Dokończyłem jeść i wypiłem herbatę. Była dopiero 7 a. m. Spokojnie mogłem jeszcze skorzystać z internetu. Pozmywałem po śniadaniu i poszedłem do swojego pokoju. 

*** 27 minut później ***

Pośpiesznym ruchem wziąłem torbę i poszedłem na dół.

- Harry jeśli idziesz już do szkoły to weź ze sobą parasol, bo może padać. -powiedziała mama z salonu.

- Nie potrzebuję. Paa !- rzuciłem na wychodne. Ruszyłem w stronę szkoły. Niespodziewanie krople deszczu zmoczyły moje włosy. Ehhhh... mogłem posłuchać mamy, ale NIE !!! No trudno Styles ! Spojrzałem przed siebie. Koło zakrętu stała postać z parasolem. Wyglądała jakby na mnie czekała. Kiedy podszedłem bliżej rozpoznałem nieznajomego. To był Lou !

- Cześć Harry. Przeziębisz się, chodź pod parasol.- uśmiechnął się na powitanie. 

- Ummm... cześć. Dzięki- odpowiedziałem ukazując swoje dołeczki w policzkach. Louis'a to rozśmieszyło. Nie wiedziałem dla czego..

- Co Cię tak śmieszy ?- spytałem.

- Nic takiego. Po prostu słodko wyglądasz z tymi dołkami. Uroczo, zupełnie jak mały chłopiec.- uśmiechnął się, lekko zarumieniony.

- Ja? Jak dziecko? Louisie Tomlinsonie ! Mam 18 lat i na pewno nie wyglądam jak dziecko.- zrobiłem obrażoną minę.

- Ojjj no dobrze. Nie wyglądasz.- udał, że się tym mocno przejął. Wybuchnęliśmy obydwoje śmiechem tym samym zwracając na siebie uwagę przechodniów. 

- Słyszałem Loczku o Twoim talencie plastycznym od pana Thompsona. Musisz mi kiedyś pokazać swoje prace.- rzucił znienacka.

- Mam kilka rysunków w domu. Pokażę, ale ja bym tego talentem nie nazwał.- uśmiechnąłem się.

- Nie bądź już taki skromny.- mruknął. Nie chciałem się sprzeczać, bo wiedziałem, że ma racje. I mniej więcej tak wyglądała nasza droga do szkoły. Przy okazji dowiedziałem się jakiej muzyki lubi słuchać.

***

Cały dzień ogółem minął mi baaardzo szybko.  Spędziłem z Louim wszystkie przerwy. Na kilku przedmiotach siedzieliśmy też razem. Ale z racji tego, że jest ode mnie trochę niższy, na większości lekcjach, siedział ławkę przede mną. Wtedy zazwyczaj wpatrywałem się w niego.... raczej w jego seksowny tyłek. Miętowe rurki świetnie się opinały na jego pośladkach. W sumie to jest dla mnie trochę dziwne. Nigdy wcześniej nie myślałem w ten sposób o chłopaku. Nie jestem też co prawda pewny swej orientacji seksualnej. Miałem tam kiedyś dziewczynę ale to było.... dawno i to nie była miłość. Może mi się wydaje ale chyba Louis zaczął mnie interesować.

~~ Louis ~~    

Mógłbym przysiąc, że czułem na sobie przeszywający każdy wzrok Loczka. Ewidentnie wpatrywał się w mój wielki tyłek! Raz nawet przyłapałem go na tym. Na szczęście tego nie zauważył. Uroczy z niego chłopak. Ciekawi mnie jak będzie wyglądała nasza wspólna nauka. Nie mogę się doczekać. On mnie intryguje.

*** Po lekcjach *** 

~~ Harry ~~

Czekałem pod szkołą na Lou, bo miałem wielką nadzieję, że będziemy wracać razem. Po 10 minutach z budynku wyszedł szatyn. Przykułem go wzrokiem, bo od razu spojrzał na mnie.

- Myślałem, że już poszedłeś. - rzekł z uśmiechem.

- Taaak no ale tak jakoś wyszło.- powiedziałem w zakłopotaniu.
- Możemy iść ?- dodałem.

- Oczywiście. 
Cieszyła mnie ta zmiana pogody. Świecące słońce zdążyło po części wysuszyć mokre ulice oraz chodniki. 

- Lou kiedy będziesz miał czas, abyś mógł mi pomóc ?

- Pasuje Ci sobota ?- mruknął.

- Tak. To jesteśmy umówieni.
 Niestety Lou na tym skrzyżowaniu musiał iść w inna stronę. 

- Do jutra Louis !- krzyknąłem, gdy ten powoli się oddalał. Pomachał mi na pożegnanie ręką i zniknął za zakrętem. Szybkim tempem wróciłem do domu. Byłem zmęczony, więc położyłem się. 

***

Hejooo :) To kolejna część mojego opowiadania. Dodałam ją dzisiaj, bo jutro niestety nie miałabym czasu. Proszę o komentarze. Przepraszam za powtórki. Rozdział trochę krótki. Następny będzie w poniedziałek. Pozdrawiam xx.

~Magda <3

P.S. Dzięki za dość dużą liczbę wyświetleń. Szczerze to myślałam, że niestety nikt tego nie będzie czytał. :)